Jak walczyć z wypaleniem zawodowym?

Termin ten pochodzi ze środowiska narkomanów, gdzie narkotyki są obecne i higiena życia pozostawia wiele do życzenia. Wypalenie zawodowe przybrało inną definicję, gdy młodzi ludzie coraz częściej podążają swoją ścieżką kariery i nie raz przypłacają to zdrowiem psychicznym i różnym komplikacjom osobistym.

Wypalenie zawodowe dotyka młodych, którzy za wszelką cenę chcą wybić się zawodowo i „zabłysnąć” w strukturach organizacji. Ciągły stres i ogromna presja terminowości powoduje, że osoba chce pracować, jak najlepiej. Skupia się na każdym detalu, ale odczuwa przy tym irytację wewnętrzną i do końca nie wierzy w sukces. Wykonuje swoje obowiązki skrupulatnie, ale nie odnosi satysfakcji z tego i coraz bardziej przekonuje się, że to, co robi nie ma najmniejszego sensu.

Rezultat jest taki, że praca z perspektywami staje się udręką i doprowadza ona do totalnego zniechęcenia. Nie tylko zaczyna chorować psychika takiego człowieka, ale i podupada on na zdrowiu fizycznie. Wypalenie zawodowe jest stanem emocjonalnym, które może prowadzić do załamania nerwowego i głębokiej depresji.

Takie objawy wypalenia zawodowego nie powinny być bagatelizowane tylko należy szukać pomocy i to od strony naszej psychiki. Na pewno wskazany jest dłuższy urlop lub leczenie. Nie można lekceważyć takiego stanu, bo wszystko zaczyna się rodzić w naszej podświadomości, a dodatkowe, negatywne bodźce w postaci stresu i presji tylko to wzmacniają.

Jak walczyć z wypaleniem zawodowym? W pierwszej kolejności musimy wyznaczyć sobie granice w pracy, co jest najważniejsze i nie dać się wciągnąć w pułapkę nadgodzin i zabierania pracy do domu. Wyznaczenie granicy, gdzie jest praca, a gdzie dom, to podstawowy punkt tego, jak nie dopuścić do pojawienia się wypalenia zawodowego.

Psychika musi też mieć czas na odpoczynek i w czasie pracy musimy nauczyć się korzystać z przysługujących nam praw, jako pracowników. Odpoczynek i pójście po herbatę lub kawę już pozwala na moment oderwać się od bieżącej pracy. Dobrze to wpływa na kręgosłup i oczy, chwilę też możemy zaczerpnąć powietrza i dostarczyć tlenu do mózgu.

Niestety musimy nauczyć się patrzeć realnie na nowe perspektywy awansu, a nie snuć wizji przyszłych profitów. Mierzymy swoje możliwości i patrzmy trzeźwo na to, w jakim tempie przybliżamy się do obiecanego awansu. Lepiej zachować zdrowy rozsądek niż być karmionym lukratywnymi obietnicami. Oczywiście pilnujmy tego, co zostało powiedziane lub napisane.

Wypalenie zawodowe uruchamia w nas frustrację z tego, że nie osiągnęliśmy coś, co było obiecane, pomimo tego, że tyle czasu na to poświęciliśmy. Niedocenienie i brak poparcia przełożonego wpływa negatywnie na motywację w realizacji założonego celu. Irytacja, że coś nie poszło tak, jak było zaplanowane. I chyba najgorsze to zwątpienie w swoją wartość, jako pracownika jest stanem, gdzie wszystko traci sens.

Podsumowując, praca jest ważna, ale nie za wszelką cenę, kosztem swojego zdrowia, straty poczucia wartości, kosztem rodziny i życia prywatnego. Wypalenie zawodowe to pierwsze symptomy depresji, załamania psychicznego i samozniszczenia siebie. Pamiętajmy, że kariera nie zawsze opłaca się, gdy zrobimy sobie bilans tego, co tak naprawdę cennego możemy utracić bezpowrotnie.