Jak otrzymać siarczan niklu?

Jako, że nikiel jest odporny na rozpuszczanie w większości kwasów organicznych oraz wymaga do tego wysokiej temeratury kwasu nieorganicznego, zastosujemy chemiczny fortel. Metoda prosta i zabawna. Potrzebny nam będzie siarczan miedzi. Może być bezwodny lub uwodniony. Nie ma to znaczenia i tak potrzebujemy jego wodnego roztworu. Wodny przynajmniej 30% roztwór, lekko ogrzewamy do 25-30°C.
Mamy ślicznie wyglądający roztwór mocno niebieski, prawie granatowy. Warto zapamiętać ten kolor.

Źródło niklu - możliwości jest kilka. Nikiel w dużej ilości to np. powłoka naszych armatur kranowych, czy wannowych. Innym źródłem może być niklowana antenka teleskopowa. Ciekawym źródłem niklu mogą być plastikowe zabawki z metalizacją w postaci lustrzanej warstewki niklu. Nikiel w postaci sproszkowanej dostępny jest również w akumulatorkach niklowo-metalowo-wodorkowych. Ważne jest to, żeby w źródle materiału nie było cynku w postaci czystej oraz żelaza. Mosiężny niklowany element też będzie się nadawał, ale uzyskany siarczan niklu może mieć domieszkę siarczanu cynku.

Teraz w zależności od postaci posiadanego niklu mamy dwie metody działania. Nikiel sproszkowany tłuczemy na możliwie najdrobniejszy proszek. Wskazane jest uzyskanie prawie pyłu. Proszek ten ważymy i wsypujemy do siarczanu miedzi mieszając. Siarczan zacznie zmieniać kolor na zielony i wyraźnie na dnie zaobserwujemy opadającą miedź metaliczną - rudą. Niekiel dodajemy, aż kolor niebieski kolor zniknie i zauważymy brak przybywania kolejnych kryształków miedzi.

Jeśli nie mamy niklu w postaci sproszkowanej możemy zastosować element niklowy najlepiej w postaci powłoki na plastiku lub na mosiądzu. Starannie drobnoziarnistym papierem 500-2000 uszkadzamy powłokę niklu, chodzi o usunięcie warstwy pokrywających ją tlenków i siarczków mechanicznie i dotarcie do powierzchni metalu. Przedmiot umieszczamy w siarczanie miedzi. Natychmiast powierzchnia niklu pokryje się warstwą miedzi. Po dwóch trzech godzinach, przedmiot wyjmujemy i ponownie oczyszczany papierkiem do błyszczącej powierzchni niklowej. Znów zanurzamy i tak długo powtarzamy, aż na powierzchni niklu przestanie się osadzać miedź. Proces jest bardzo powolny, ale skuteczny i nie wprowadza miedzi do roztworu.

Po zakończeniu procesu przetwarzania siarczanu miedzi do siarczanu niklu dokonujemy procesu oczyszczenia uzyskanego odczynnika. Jeśli źródłem był nikiel sproszkowany, to po prostu przesączamy roztwór przez sączek papierowy i uzyskany roztwór badamy na obecność miedzi, patrz "Jak zbadać łatwo zawartość miedzi w roztworze wodnym?".
Jeżeli uzyskiwaliśmy roztwór przez zanurzanie elementu niklowego to właściwie nie powinno być w roztworze osadów. Dla pewności roztwór można sedymentować przez kilka dni i zlać płyn znad powierzchni osadów. Uzyskany, zanieczyszczony siarczanem cynku lub żelaza, siarczan niklu możemy dalej oczyszczać chemicznie lub po prostu użyć do procesu wstępnej galwanizacji niklowania, w celu naturalnego usunięcia domieszek na drodze elektrolizy na elektrodach roboczych. Dopiero później możemy prowadzić niklowanie właściwe - ale do tego potrzebna będzie jeszcze anoda niklowa.

Praca z solami niklu wymaga wielkiej ostrożności. Nikiel może uczulać i być rakotwórczy.