Jak kłócić się w związku cz.II?

W rozmowie, szczególnie, podczas kłótni musimy zachować kulturę. Najczęściej na usta cisną się słowa, które niekoniecznie muszą być odzwierciedleniem tego, co w danej chwili czujemy. Przez to partnerzy mają dyskomfort psychiczny i wyrzuty sumienia, że wypowiedzieli o jedno słowo za dużo. Nie można w związku obrażać partnera, ani go poniżać. Słowa szybciej trafiają do serca niż czyny. Potem pozostaje uraz w psychice, choć wcale na tamten moment tak nie myśleliśmy.

Emocje nie są dobrym doradcą, jakieś histerie i płacz. Opanowanie jest jedynym rozwiązaniem, ale tego trzeba się razem nauczyć. Jeżeli mówimy, co nas boli, musimy to przedstawiać w sposób prosty i jasny dla drugiej strony.

Już karygodnym zachowaniem jest zrobienie awantury w obecności świadków. Niektórzy uważają, że to wyzwala w nich większą moc i daje władzę w związku. Tymczasem tak nie jest. Efekt często bywa zupełnie odwrotny. Takie zachowanie partnera świadczy o jego tchórzostwie, że nie stać go na szczerą rozmowę na osobności. Kłótnia na tym poziomie dowodzi tylko o tym, że jest małostkowa, a nie konstruktywna.

Nie korzystajmy z usług dobrych przyjaciół, czy osób trzecich w rozstrzyganiu naszych nieporozumień (chyba, że wymaga tego dana sytuacja). Na tyle jesteśmy dorośli i dojrzali, że nie potrzebujemy pomocy z zewnątrz. Skoro wywołaliśmy kłótnię, sami musimy się z nią rozprawić. Z głupiej sytuacji, kłótnia może się przerodzić w gigantyczną awanturę, a to za sprawą wtrącenia się osoby trzeciej. Unikajmy takich przypadków, jak ognia.

Do dobrego tonu jest umiejętność przyznania się do popełnionego błędu. Nie upierajmy się przy czymś, przy czym wiemy, że nie mamy racji. Można to ciągnąć, ale to tylko nakręca spiralę nienawiści, a po co? Nie ma, potrzeby twierdzić z uporem maniaka, że to nie nasza wina. Lepiej czasem przyznać się i powiedzieć, że zaszła pomyłka, a my w tym wszystkim pogubiliśmy się i niepotrzebnie daliśmy upust złym emocjom. Zapamiętajmy, że, jeśli kłócimy się głośno, to z taką siłą powinniśmy przyznać się do popełnionego błędu.

Sztuka przepraszania jest bardzo trudna. Musi być przede wszystkim szczera. W przepraszaniu nie starajmy się ponownie zrzucać na partnera winy, chociażby częściowej, bo wrócimy ponownie do kłótni. Moc przeprosin musi być dostosowana do wielkości przewinienia. W tym, aby dojść do kompromisu pomaga cierpliwość. Nie chowajmy urazy do partnera w nieskończoność. Gdy widzimy gest w naszą stronę, wyjdźmy naprzeciw. Pozwólmy partnerowi, aby zabrał swój głos w ważnej sprawie dla nas obojga. Nie bójmy się obdarzyć siebie wzajemnie uśmiechem. To na pewno dobrze wpłynie na nasze samopoczucie i pozwoli znów się pogodzić.