Jak na co dzień radzić sobie z cukrzycą?

Od naszej psychiki zależy bardzo wiele. Na pewno to, w jaki sposób będziemy sobie radzić z tą chorobą. Z pewnością dla kogoś, kto dowiaduje się o chorobie, na samym początku jest bardzo trudno w to uwierzyć, a co dopiero żyć od tej pory według zupełnie innych zasad. Cukrzyca to nie wyrok, wiele osób choruje i wiele osób doskonale sobie z nią radzi. Od czasu zachorowania zmienia się bardzo wiele: dieta, częsta kontrola, wizyty u lekarza, branie insuliny i innych leków. Wiele osób jednak udowadnia, że mimo przeszkód, jakie ze sobą niesie „słodka choroba”, można poznawać świat, zdobywać górskie szczyty, mieć dzieci, rodzinę.
Ważne, aby otwarcie mówić o swojej chorobie i nie wstydzić się tego. Znane osoby też chorują na cukrzycę. Gdy się o tym głośno mówi w mediach, społeczeństwo zaczyna zupełnie inaczej na to patrzeć, otwiera się. Wsparcie rodziny i przyjaciół to cenna rzecz, która pozwala choremu przetrwać to, co najgorsze. Dobrym pomysłem jest dyskutowanie w gronie najbliższych o wpływie choroby na nas samych i nasze otoczenie. Dzieciom jeszcze bardziej przyda się wsparcie ze strony rodziców czy rodzeństwa, bowiem mogą być one narażone w szkole na różne nieprzyjemności, odrzucenie przez rówieśników.

Najogólniej mówiąc jest to choroba metaboliczna, charakteryzująca się podwyższonym poziomem cukru we krwi, wynikającym z nieprawidłowego działania trzustki – wydzielania zbyt małej ilości insuliny lub jej brakiem. Dlatego też chorzy na typ I – insulino-zależny, muszą przyjmować insulinę w zastrzykach kilka razy dziennie, aby móc normalnie żyć. Trzeba dopasować dawkę insuliny do posiłku (lub odwrotnie). Zaleca się również unikanie produktów o wysokim indeksie glikemicznym.

Z pewnością trzeba nastawić się na większą aktywność fizyczną, gdyż to jest klucz do sukcesu. Warto na to spojrzeć w zupełnie inny sposób. Nie dlatego, że musimy to robić, tylko po to, aby być zdrowszym i radzić sobie z chorobą. Znane powiedzenie mówi, że sport to zdrowie. W tym przypadku sprawdza się to w 100 %. Wysiłek fizyczny to zrzucenie zbędnych kilogramów, a także zapobieganie późniejszym powikłaniom. Może to być pływanie, jazda na rowerze, bieganie, taniec czy siłownia. W zależności od tego, co kto lubi. Oczywiście trzeba mieć przy sobie gleukometr, by móc w każdej chwili sprawdzić poziom cukru, aby nie doszło do hipoglikemii – nagłego spadku poziomu cukru we krwi.
Trzeba również uważać na to, co się je. Najlepszym sposobem, jest spożywanie 5 posiłków w ciągu dnia. Powinny one być lekkostrawne i urozmaicone. Należy unikać tego co tłuste, posiłki gotować na parze, w wodzie, lub piec w pergaminie bez dodatku tłuszczu. Osoby żyjące z cukrzycą powinny jeść dużą ilość warzyw (owoce mają dużą ilość cukru), chudego nabiału, chudego mięsa, ryb i kasz. Im produkt będzie mniej przetworzony, tym tempo uwalniania glukozy do krwi będzie wolniejsze. Alkohol i palenie tytoniu jest niewskazane. Szkodzi on zdrowym osobom, zaś cukrzykom alkohol dodatkowo wzmacnia działanie insuliny, przez co może powodować częstsze napady hipoglikemii.

Samokontrola cukrzycy to nic innego jak samodzielne dbanie o swoje zdrowie. Chory powinien dokonywać częstego pomiaru cukru we krwi – przynajmniej przed i po posiłku, czasem jeszcze w innych sytuacjach, badać mocz na obecność ciał ketonowych. Samokontrola i zapisywanie stężenia cukru we krwi w dzienniczku, pozwala lekarzowi na dokładniejsze kontrolowanie pacjenta, dobranie odpowiednich dawek leków. Taka terapia pozwala zmniejszyć ryzyko wystąpienia późniejszych powikłań.
Żeby prawidłowo żyć z chorobą, trzeba ciągle obserwować swój organizm, wygląd zewnętrzny. Warto zwracać uwagę na wszelkie zmiany na ciele – siniaki, gule i pogrubienia tkanek, gdyż mogą one świadczyć o nieprawidłowym kontrolowaniu cukrzycy. Wtedy pomocy udzieli lekarz diabetolog, który powinien być naszym przyjacielem w walce z chorobą.

Cukrzyca nie może zmienić całego naszego życia. Owszem – to dla niej dopasowujemy dawki leków, zmieniamy tryb życia, wprowadzamy dietę. Choroba jednak nie może nas zmienić pod względem naszych wcześniejszych zachowań. Dobrze leczona, pozwala na normalne życie. Nie możemy się jej pozbyć, ale możemy ją opanować. Dyscyplina to bardzo ważna rzecz – uczy nas pokory. Osoby z cukrzycą mogą mieć dzieci, udzielać się towarzysko, pracować, podróżować po świecie, pływać czy brać udział w wydarzeniach sportowych.
Akceptacja siebie to bardzo ważna sprawa, w codziennym życiu z chorobą. Jeśli dodatkowo mamy wsparcie ze strony partnera czy rodziny, jest nam zdecydowanie łatwiej, nie zostajemy sami ze sobą. To, że się zachoruje na cukrzycę typu I, nie jest od nas zależne. Natomiast całe późniejsze życie już z chorobą owszem. Przestrzeganie zaleceń lekarza, czytanie poradników na temat choroby, to czego unikać a na co sobie pozwalać, jest ważnym wyznacznikiem w radzeniu sobie z tym schorzeniem.